Naar het consulaat
Geplaatst: 24 jan 2009, 00:21
Gisteren naar het consulaat geweest (GSCH en Ramanka) we ontmoetten daar Armin en Sisca. Toch wel erg leuk als je op zo'n moment lotgenoten ontmoet. Overigens in tegenstelling tot wat ik elders op het forum heb gelezen zat de consul niet achter loket 5 maar achter loket 6 en hij droeg ook geen stropdas. Nee, toen we gisteren om half twee aankwamen stond er al een rij. We waren een half uur eerder geweest maar toen weer weggestuurd. Zodra het half twee was werden eerst de immigranten binnengelaten. Via de bewaking naar binnen. Telefoons uit, batterijen er uit in een tas die bij de bewaking achter kon blijven. Al onze scherpe voorwerpen hadden we al thuis gelaten. Naar binnen naar loket 5. Er was nog een man voor ons die naar z'n vrouw in Amerika wilde. Zijn reguliere procedure is vrij snel gegaan. Binnen een half jaar had hij z'n visum. Ook gisteren dus. Een gelukkig mens. Toen waren wij aan de beurt. Eerst een scan van al onze vingerafdrukken. Eerst 4 vingers links, dan 4 vingers rechts, en dan de duimen. Alle papieren doorgelopen. Wij hadden een gigantisch voordeel dat we in de USA een bevriend echtpaar hebben dat zich voor drie jaar garant heeft gesteld. Dat maakte alles geweldig gemakkelijk. We konden later zien dat onze bankafschriften al niet meer in het dossier zaten. Volgens mij gewoon gedumpt. Net zoals Armin uitlegde: Het enige waarvan ze overtuigd moeten zijn is dat je daar niet ten laste van de overheid komt. Dus, loket 5 controleerde de financiële situatie, en je mogelijkheden om daar in je levensonderhoud te voorzien. Dus diploma's tot High school niveau. Gewoon Mavo is niet voldoende, want dat is maar 4 jaar. Van alle verplichte stukken hadden we vertalingen, en ook van minder verplichte stukken die we voor de zekerheid ook maar hebben laten vertalen. We hadden veel te veel bij ons, maar zeg nou zelf, je kunt beter een tas vol hebben met stukken die je niet nodig hebt dan dat je ook maar één stuk te kort komt. Hoewel ik nogal wat spookverhalen heb gehoord werden we zeer vriendelijk geholpen, zodat je bijna zou denken dat ze ons graag welkom heetten. Ja, we voelden ons welkom. Gek hè?
Goed. Alle papieren waren akkoord. Maar uiteraard nog steeds geen zekerheid. Eerst betalen, dan beslissen. Dus wachten tot we zouden worden opgeroepen om te dokken. Na een poosje werd onze naam afgeroepen en moesten we ons vervoegen bij loket 7. Je kunt daar inderdaad cash in Euro's of Dollars betalen of met een creditcard. Pinnen kun je daar niet. Ze hebben daar de apparatuur niet voor. Immers, in de US kunnen we met onze pin ook alleen maar geld opnemen, maar er niet mee betalen. Dat zal nog wel even duren als je bedenkt hoe lang het in Europa heeft geduurd. Creditcard dus. Betaald en weer ruim duizend euro lichter. Ja, ja, emigreren gaat niet voor niks. Daarna wachten op de consul. Gelukkig waren we de tweede, dus we konden mooi de kunst afkijken. Toen deze man klaar was ging de consul in ons dossier kijken. Eigenlijk het spannendste moment van de dag. Hij moest immers de beslissing nemen. Hij heette ons welkom en we moesten onze vingerafdrukken laten nemen. Kennelijk geeft de computer een willekeurige vinger en die moet je dan tonen. Akkoord. De vingerafdruk was nog niet veranderd. Daarna pakte hij onze aanvraagformulieren en vroeg of dat onze formulieren waren. We moesten letterlijk zweren dat dat de onze waren, waarna we ze moesten ondertekenen. Een gezellig babbeltje zat er ook in. Hij gaf aan dat dit toch wel het beste moment was om te emigreren. Een nieuwe start voor ons, samen met een nieuwe start voor de USA. Een aardige man. Echt. Toch had ik de indruk dat hij niet alleen het besluit nam. Volgens mij staat de man in directe verbinding met de VS of met de ambassade en kreeg hij van daar het fiat dat alles akkoord was. Uiteindelijk neemt hij natuurlijk zelf het besluit, maar volgens mij niet helemaal alleen. Maar goed. Na enige uitleg over wat we konden verwachten (de paspoorten samen met een verzegeld pakket voor de immigratiedienst in de VS). Hij legde uit dat zodra we in de VS aankomen we ons moeten melden bij de douane, waar we een nieuw stempel in ons paspoort krijgen. Dat stempel maakt dan van ons een permanent resident. Dit stempel geldt dus al als green card totdat je de echte kaart binnen hebt. Je kunt met dit stempel al werken. Hij legde uit dat je op dat moment ook weer heen en weer naar Nederland kunt reizen om je zaken verder af te handelen. We hoorden dus toch allemaal nieuwe dingen. Ik besef wel dat dit in de roes van het gebeuren is opgepikt, en ik hoop dat anderen mijn verhaal kunnen bevestigen. Nou, toen werden we gefeliciteerd en konden we vertrekken. Nog even met Armin en Sisca zitten praten en daarna weg. Terug naar huis. Wachten op de paspoorten.
Nou, een heftige dag kan ik wel zeggen. 's Avonds doodop. Nog eigenlijk want ik moest vandaag weer gewoon naar m'n werk. Ja gewoon werken. Dat heeft nu wel iets bizars.
Nou, het was een spannende, bizarre maar vooral en hoogst interessante dag.
Overigens, nu het aanloopproces en het nemen van de uiteindelijke drempel achter de rug zijn, zullen we binnenkort de voorgeschiedenis van ons avontuur zo goed mogelijk verslaan. Het is onze bedoeling daar een weblog voor te starten. Mijn zoon heeft aangeboden er een op te zetten (dan kan ik hem helemaal zelf beheren). Zodra die klaar is zal ik hem op deze site aanmelden.
Goed. Alle papieren waren akkoord. Maar uiteraard nog steeds geen zekerheid. Eerst betalen, dan beslissen. Dus wachten tot we zouden worden opgeroepen om te dokken. Na een poosje werd onze naam afgeroepen en moesten we ons vervoegen bij loket 7. Je kunt daar inderdaad cash in Euro's of Dollars betalen of met een creditcard. Pinnen kun je daar niet. Ze hebben daar de apparatuur niet voor. Immers, in de US kunnen we met onze pin ook alleen maar geld opnemen, maar er niet mee betalen. Dat zal nog wel even duren als je bedenkt hoe lang het in Europa heeft geduurd. Creditcard dus. Betaald en weer ruim duizend euro lichter. Ja, ja, emigreren gaat niet voor niks. Daarna wachten op de consul. Gelukkig waren we de tweede, dus we konden mooi de kunst afkijken. Toen deze man klaar was ging de consul in ons dossier kijken. Eigenlijk het spannendste moment van de dag. Hij moest immers de beslissing nemen. Hij heette ons welkom en we moesten onze vingerafdrukken laten nemen. Kennelijk geeft de computer een willekeurige vinger en die moet je dan tonen. Akkoord. De vingerafdruk was nog niet veranderd. Daarna pakte hij onze aanvraagformulieren en vroeg of dat onze formulieren waren. We moesten letterlijk zweren dat dat de onze waren, waarna we ze moesten ondertekenen. Een gezellig babbeltje zat er ook in. Hij gaf aan dat dit toch wel het beste moment was om te emigreren. Een nieuwe start voor ons, samen met een nieuwe start voor de USA. Een aardige man. Echt. Toch had ik de indruk dat hij niet alleen het besluit nam. Volgens mij staat de man in directe verbinding met de VS of met de ambassade en kreeg hij van daar het fiat dat alles akkoord was. Uiteindelijk neemt hij natuurlijk zelf het besluit, maar volgens mij niet helemaal alleen. Maar goed. Na enige uitleg over wat we konden verwachten (de paspoorten samen met een verzegeld pakket voor de immigratiedienst in de VS). Hij legde uit dat zodra we in de VS aankomen we ons moeten melden bij de douane, waar we een nieuw stempel in ons paspoort krijgen. Dat stempel maakt dan van ons een permanent resident. Dit stempel geldt dus al als green card totdat je de echte kaart binnen hebt. Je kunt met dit stempel al werken. Hij legde uit dat je op dat moment ook weer heen en weer naar Nederland kunt reizen om je zaken verder af te handelen. We hoorden dus toch allemaal nieuwe dingen. Ik besef wel dat dit in de roes van het gebeuren is opgepikt, en ik hoop dat anderen mijn verhaal kunnen bevestigen. Nou, toen werden we gefeliciteerd en konden we vertrekken. Nog even met Armin en Sisca zitten praten en daarna weg. Terug naar huis. Wachten op de paspoorten.
Nou, een heftige dag kan ik wel zeggen. 's Avonds doodop. Nog eigenlijk want ik moest vandaag weer gewoon naar m'n werk. Ja gewoon werken. Dat heeft nu wel iets bizars.
Nou, het was een spannende, bizarre maar vooral en hoogst interessante dag.
Overigens, nu het aanloopproces en het nemen van de uiteindelijke drempel achter de rug zijn, zullen we binnenkort de voorgeschiedenis van ons avontuur zo goed mogelijk verslaan. Het is onze bedoeling daar een weblog voor te starten. Mijn zoon heeft aangeboden er een op te zetten (dan kan ik hem helemaal zelf beheren). Zodra die klaar is zal ik hem op deze site aanmelden.
)
